Amplification: Charity Begins at Home

Amplification: Charity Begins at Home

The proverb "Charity begins at home" means that a person's first duty is to love, care for, and help their own family, relatives, and close neighbors before trying to help the outside world.

"Charity" means kindness, sympathy, and giving help to those who suffer. Home is where every human being starts life. It is the family that feeds us, protects us, and teaches us good morals. Therefore, our primary responsibility is to show love and support to our parents, brothers, sisters, and elders who need our care.

If a person spends money donating to distant poor people or shows great kindness in public, but neglects their own hungry children or sick parents at home, that kindness is false and hypocritical. Such charity is done only to gain cheap praise and fame from society. A person who cannot love their own blood relations can never genuinely love strangers.

However, this proverb does not mean our kindness should stay limited only to our household forever. It simply means that true generosity must start within our family and then naturally spread outside to neighbors, our community, and the rest of the world. Home is the training ground where the habit of giving is born.

Important Word Meanings (শব্দাৰ্থ)

English Word	Pronunciation	Assamese Meaning
Charity	চেৰিটি	দান-বৰঙণি / দয়া / পৰোপকাৰ
Sympathy	চিম্পেথি	সহানুভূতি / দয়াভাৱ
Morals	মৰেল্‌ছ	নীতি-শিক্ষা / সদাচাৰ
Primary	প্ৰাইমেৰী	প্ৰাথমিক / প্ৰধান
Neglects	নিগ্লেক্‌ট্‌ছ	অৱহেলা কৰে / আওকাণ কৰে
Hypocritical	হিপ’ক্ৰিটিকেল	কপটপূৰ্ণ / ভণ্ডামিৰে ভৰা
Genuinely	জেনুইনলি	আন্তৰিকভাৱে / প্ৰকৃততে
Generosity	জেনেৰ’চিটি	উদাৰতা / দানশীলতা

Assamese Translation (অসমীয়া ভাঙনি)

ভাব-সম্প্ৰসাৰণ: পৰোপকাৰ বা দানৰ আৰম্ভণি ঘৰৰ পৰাই হয় (Charity begins at home)

"পৰোপকাৰ বা দানৰ আৰম্ভণি ঘৰৰ পৰাই হয়" এই প্ৰবাদটোৰ অৰ্থ হ'ল এজন মানুহৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান কৰ্তব্য হৈছে বাহিৰৰ পৃথিৱীক সহায় কৰাৰ আগতে নিজৰ পৰিয়াল, আত্মীয়-স্বজন আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়াক মৰম কৰা, যতন লোৱা আৰু সহায় কৰা।

"Charity" বা দানশীলতাৰ অৰ্থ হ'ল দয়া, সহানুভূতি আৰু দুখীয়া-নিছলীক সহায় কৰা। ঘৰখনেই হৈছে প্ৰতিজন মানুহৰ জীৱন আৰম্ভ হোৱা প্ৰথম স্থান। পৰিয়ালটোৱেই আমাক লালন-পালন কৰে, সুৰক্ষা দিয়ে আৰু ভাল নীতি-শিক্ষা দিয়ে। সেয়েহে, সহায়ৰ প্ৰয়োজন হোৱা আমাৰ পিতৃ-মাতৃ, ভাই-ভনী আৰু জ্যেষ্ঠসকলৰ প্ৰতি মৰম আৰু সহায় আগবঢ়োৱাটোৱেই হৈছে আমাৰ প্ৰাথমিক দায়িত্ব।

যদি এজন ব্যক্তিয়ে দূৰৈৰ দুখীয়া মানুহক ধন দান কৰে বা বাহিৰত নিজৰ বৰ দয়া দেখুৱায়, কিন্তু ঘৰত নিজৰ ভোকাতুৰ সন্তান বা অসুস্থ পিতৃ-মাতৃক অৱহেলা কৰে, তেন্তে তেনে দয়া ভুৱা আৰু ভণ্ডামি মাথোন। এনে দান কেৱল সমাজৰ পৰা সস্তীয়া প্ৰশংসা আৰু নাম কঢ়িয়াবলৈহে কৰা হয়। যিজনে নিজৰ আপোন মানুহক মৰম কৰিব নোৱাৰে, তেওঁ কেতিয়াও অচিনাকি মানুহক আন্তৰিকভাৱে মৰম কৰিব নোৱাৰে।

অৱশ্যে, এই প্ৰবাদটোৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আমাৰ দয়া সদায় কেৱল ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে সীমাবদ্ধ হৈ থাকিব লাগে। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল প্ৰকৃত উদাৰতা ঘৰৰ পৰাই আৰম্ভ হ'ব লাগে আৰু তাৰ পিছত স্বাভাৱিকভাৱেই ওচৰ-চুবুৰীয়া, সমাজ আৰু সমগ্ৰ পৃথিৱীলৈ বিয়পি পৰিব লাগে। ঘৰখনেই হৈছে সেই প্ৰশিক্ষণ ক্ষেত্ৰ য'ত পৰোপকাৰৰ অভ্যাস জন্ম হয়।